خرید موستانگ GTD سخت تر از جت شخصی؛ چرا محصول مدرن فورد کمیاب است؟

فورد تا کنون فقط ۳۸۴ موستانگ GTD ساخته است؛ کمتر از یک درصد از کل تولید موستانگ که با نرخ پایه‌ی ۳۲۵ هزار دلار عرضه می‌شود.

فوردبا موستانگ GTD ادیشن‌ای از موستانگ را ساخته که نه‌فقط پرقدرت‌تر، بلکه به‌مراتب کمیاب‌تر از چیزی است که از یک نام آشنا انتظار می‌رود. آمار تولید تازه حاکی از آن است سهم GTD از کل موستانگ‌های تولیدشده به‌زحمت به یک درصد می‌رسد؛ عددی که کمیابی این خودرو را از یک ادعای بازاریابی به یک واقعیت صنعتی تبدیل می‌کند.

به‌گزارش موتور وان، فورد تا پایان کار اوت تنها ۳۸۴ دستگاه موستانگ GTD ساخته است. در همین بازه، تولید کل موستانگ از ۳۹ هزار دستگاه عبور کرده و سهم GTD به ۰٫۹۸۶ درصد رسیده؛ یعنی کمتر از یک درصد از تمام موستانگ‌هایی که از خط تولید خارج شده‌اند. برای مقایسه، فورد در همین مدت ۳۸ هزار و ۹۴۶ دستگاه از نسخه جدید‌های اکوبوست، GT و دارک‌هورس تولید کرده است.

تفاوت فقط در تعداد نیست. اختلاف در فلسفه‌ی ساخت هم دیده می‌شود. GTD در سال ۲۰۲۳ معرفی شد تا ادیشن‌ی خیابانی از موستانگ GT3 مسابقه‌ای باشد. زیر کاپوت آن یک پیشرانه‌ی ۵٫۲ لیتری V8 سوپرشارژ با توان ۸۱۵ اسب‌بخار قرار دارد که با یک گیربکس هشت‌سرعته‌ی دوکلاچه و گاردان فیبرکربنی همراه شده است. برای خودرویی که نام موستانگ را دارد، چنین ترکیبی هنوز هم غیرمعمول به نظر می‌رسد.

فورد برای کم شدن وزن و بهبود بازده، از فیبرکربن گسترده استفاده کرده و پکیج آیرودینامیکی هم برای آن در نظر گرفته است. تعلیق نیمه‌فعال، بازوهای فشاری عقب و چیدمان متفاوت بخش عقب، GTD را از موستانگ‌های عادی جدا می‌کند. صندلی‌های عقب حذف شده‌اند و فضایی برای صندوق هم باقی نمانده است. از کابین، بخشی از سازوکار تعلیق عقب دیده می‌شود؛ بیاناتی که بیشتر به خودروی پیست‌محور شباهت دارد تا یک ماسل‌کار روزمره.

بها پایه‌ی GTD از بیش از ۳۲۵ هزار دلار آغاز می‌شود و تهیهار باید پیش از تهیه، درخواست خود را ثبت و تأیید بگیرد. همین شرط ساده مشخص می‌کند که فورد از ابتدا این خودرو را برای تولید انبوه طراحی نکرده است. GTD ابتدا در کارخانه‌ی Flat Rock Assembly در جنوب دیترویت ساخته می‌شود و سپس برای مونتاژ نهاییِ دستی به Multimatic در انتاریوی کانادا فرستاده می‌شود.

روند تولید هم به‌خوبی حاکی از آن است چرا GTD چنین کمیاب مانده است. فورد در ماه ژوئن به اوج تولید رسید و ۵۸ دستگاه از خط خارج کرد؛ رقمی که در جولای یک دستگاه کمتر شد و در اوت به ۵۰ دستگاه رسید. در مجموع، تولید این مدل در سال ۲۰۲۵ به ۲۷۱ دستگاه رسیده بود و حالا عدد ۳۸۴ دستگاه تا پایان کار اوت ۲۰۲۶ ثبت شده است. برای یک موستانگ، چنین تیراژی به‌سختی قابل تصور است.

اگر موستانگ‌های EcoBoost، GT و Dark Horse را ستون اصلی عرضه و هویت این خانواده بدانیم، GTD نمایشی‌ترین شاخه‌ی آن است. با این حال، همین ادیشن‌ی پر سر و صدا و بسیار گران، از نظر عددی تقریبا به حاشیه رانده شده و سهمش در کل تولید موستانگ به‌قدری کوچک است که می‌توان آن را در قالب یک حاشیه‌ی آماری دید. دقیقا همین جاست که ابهت GTD شکل می‌گیرد؛ نه فقط در قدرت و قطعات ویژه، بلکه در نادر بودن.

برای مخاطب عادی، ۰٫۹۸۶ درصد شاید فقط یک عدد باشد. اما در دنیای خودرو، چنین سهمی یعنی از هر ۱۰۰ موستانگ، کمتر از یکی GTD است. همین نسبت ساده، فاصله‌ی این مدل را با ویرایش‌های معمولی روشن می‌کند. موستانگ GTD در عمل یک پرچم‌دار تولید محدود است؛ خودرویی که بیشتر از آن‌که برای خیابان‌های شلوغ ساخته شود، برای ساختن یک تصویر تازه از توان فورد طراحی شده است.

فورد با این مدل نشان داده که هنوز می‌تواند در دل یک نام قدیمی، محصولی بسیار خاص و به‌مراتب نایاب‌تر از انتظار بسازد. GTD شاید تمام تیترها را به خودش اختصاص دهد، اما موتور تولید موستانگ همچنان بر دوش ویرایش‌های EcoBoost و GT می‌چرخد؛ همان خودروهایی که چراغ‌های خط مونتاژ Flat Rock را روشن نگه می‌دارند و در عین حال، زمینه‌ی تولد چنین ویرایش‌ی افراطی‌ای را فراهم می‌کنند.

شما GTD را یک موستانگ واقعی می‌دانید یا یک پروژه‌ی خاص و جدا از خانواده‌اش؟

©1405 - 1393 کپی بخش یا کل هر کدام از مطالب پدال تنها با کسب مجوز مکتوب فرصت پذیر است.